|
Jeżeli Twój, czuły do tej pory mężczyzna, zmienia się w pełnego złości nieznajomego lub próbuje zmienić swój wizerunek, pozując na młodego, wyzwolonego kawalera i mieści się w przedziale wieku od 35 do 50 lat, możesz przypuszczać, że przeciera on właśnie szlak wieku średniego. Co ciekawsze - zapewne przechodzi z tego powodu kryzys. Ale czy możesz być tego pewna? I jeżeli jest to dla niego kryzysowa sytuacja, to jak powinnaś się zachować?
Jak przetrwać kryzys wieku średniego swojego męża to kompendium mądrości życiowej setek tysięcy kobiet, uwikłanych w kryzysy swoich mężczyzn. Takie tematy jak: spory małżeńskie, osamotnienie, zdrady, porzucenie czy rozwód nie są im obce. Tutaj wymieniają się swoimi opiniami, radami i sprawdzonymi sposobami na przetrwanie tych swoistych życiowych trudności. Spis treści:
Witamy w klubie!..... 9
Rozdział 1...... 15
Nieplanowana podróż: kiedy małżeństwo zaczyna się zmieniać i dlaczego.....
Rozdział 2...... 33
Zew natury: kryzys wieku średniego u mężczyzn .....
Rozdział 3...... 57
Znaki ostrzegawcze i sygnały alarmowe: kiedy zacząć się martwić, a kiedy odpuścić .....
Rozdział 4...... 75
Dziurawe i wyboiste drogi: etapy życiowej podróży.....
Rozdział 5...... 95
Drogowskazy do piekła: stawianie czoła poważnym kłopotom.....
Rozdział 6...... 121
Niebezpieczne zakręty: inna kobieta.....
Rozdział 7...... 153
Najmniejsi pasażerowie: jak pomóc dzieciom przetrwać kryzys rodziców.....
Rozdział 8...... 175
Droga pod górę: przeżyć każdy scenariusz.....
Rozdział 9...... 199
Rozwidlenie: wybór najlepszej opcji.....
Rozdział 10...... 231
Nowe perspektywy: podsumowania małżeńskie... i pozamałżeńskie..... Fragment:
Brak ujścia: Dlaczego mężczyzni uciekają
Dlaczego czuły dotąd mężczyzna, żywiciel rodziny, nagle zaczyna odpalać rakiety, pozostawiając przerażoną rodzinę w tumanach kurzu? Jak podaje amerykańska bajka, każdego ranka budzi się gazela. Wie, że musi być szybsza od lwa, gdyż inaczej zginie. Każdego ranka budzi się też lew, który wie, że musi dopaść gazelę, bo w przeciwnym wypadku zdechnie z głodu. Kiedy wstaje słońce, nie ważne czy jesteś gazelą czy lwem, powinieneś zacząć swój bieg. Mężczyzna w średnim wieku musi być sępem, bo inaczej stanie się zdobyczą. Każdego dnia musi wybierać: walczyć czy uciekać.
Jego kolej: chuck
Mam 45 lat, żonaty od 19 lat, trójka dzieci. Pozornie mamy idealne życie: żadnych problemów finansowych i wszystko, czego potrzebujemy. Ale czegoś jednak brakuje. Życie to harówka. Nienawidzę być poza domem 11 godzin na dobę, by potem po zmaganiach z korkami na drodze, bawić się z dzieciakami i dyskutować z przemęczoną żoną.
Marzenia o wspólnym wyjeździe czy lepszym samochodzie muszę odstawić na bok, na rzecz pracy w domu czy ogrodzie. Nie mam czasu ani dla siebie, ani dla rodziny. I pewnie nic się nie zmieni przez kolejne 10 lat. Tylko że wtedy będę już po pięćdziesiątce. Nie jestem z tych, którzy uganiają się za szybkimi samochodami i równie szybkimi kobietami, chociaż w naszym związku przydałaby się odrobina pieprzu. Jednak czuję, że czegoś poszukuję, ale sam nie wiem czego.
Walter Cannon, psycholog z Harvardu, przeprowadził eksperyment, który ustalił podstawy stresu związanego z wyborem typu: walczyć czy uciekać. Ustalił, że reakcje na zagrożenie odbywają się według jednego psychologicznego schematu, jednak zróżnicowanie ich stopnia zależy od ryzyka związanego z daną sytuacją. W 1936 roku Hans Salve odkrył, że zmiany w stanie ludzkich organów były jednakowe, pomimo źródła stresu jakiemu poddawane było ludzkie ciało. Opisał on też główny syndrom adaptacyjny składający się z trzech stadiów. Alarm - jest natychmiastowy, angażuje zasoby ciała do walki z czynnikiem powodującym stres i otwiera drzwi do odpowiedzi na walczyć czy uciekać. Następnie wkracza opór, który zmusza ciało, by stanęło do walki ze stresorem - samochód gwałtownie skręcający w naszą stronę, wezwanie do dyrektora, reakcja na użądlenie osy. Wyczerpanie - nadchodzi, kiedy nie następuje równowaga. Więc jeśli fizyczna aktywność bądź rozmowa o problemie (dwa klasyczne sposoby wyładowywania się) okażą się nieskuteczne, nagromadzony strach, złość czy frustracja mogą znaleźć ujście zarówno w emocjonalnych, jak i fizycznych chorobach.
Reakcja walczyć czy uciekać kontrolowana jest przez współczulny i parawspółczulny system nerwowy. Pierwszy z nich przygotowuje ciało do działania i czyni źródła energii dostępne dla ciała. Dopingowany jest do pracy, gdy koncentrujemy się na przejęciach zewnętrznych, takich jak np. wykonywanie ambitnych zadań. Jest to również system, który zasilany jest przez adrenalinę w sytuacjach stresujących - jazda kolejką w wesołym miasteczku czy złe wieści. Im bardziej katastroficzne zdarzenie, tym bardziej system współczulny wystawiany jest na próbę.
Wyłączenie czynnika strachu i nastawienie na walkę - to dwa bodźce, które zachęcają mężczyzn do podjęcia takich wyzwań, jak: pójście na wojnę, uprawianie wspinaczki wysokogórskiej, testowanie superszybkich odrzutowców czy skok na gumowej linie. Niemniej jednak, zdrowa dawka strachu jest konieczna, gdyż zapobiega zbyt silnemu wciskaniu pedału gazu, wyskakiwaniu z samolotu bez spadochronu lub ryzykowaniu wszystkich oszczędności na giełdzie. Ciągłe radzenie sobie ze strachem sprowadza się do zachwiania równowagi między: tym, co musi być osiągnięte, presją zewnętrzną i wewnętrznym przymusem. W wieku średnim punkt podparcia chwieje się i konsonans musi być przywrócony ponownie. |
